Ես սեբաստացի եմ

Գայանեի մուտքը պարտեզ եղավ գարնանը։ Բոլոր երեխաների նման առաջին օրերին ունեցանք փոքրիկ դժվարություններ։ Մի քանի օր անց մոծակ Գայուշի (այսպես կնքեցին Գայանեին դպրոցի սովորողներն ու ուսուցիչները) տզզոցը փոխարինվեց ուրախ ու զվարթ ծիծաղով, երգով ու պարով։ Սկսվեց պարտեզի ամեն օրվա հեքիաթը. է՜լ կարմիր ձիուկ, է՜լ պզպզան մեղու, կարմիր արևն ու Զիզի քարը։Գայուշի սիրելի երգը զատակականց Կարկաչան է։ Ամեն տեղ՝ տանը, բակում, հյուր գնալիս աղջիկս իր պարտքն է համարում երգել իր սովորած բոլոր երգերը, ասել, որ ձիուկը անպայման կբարձրանա վեր, որ ընկեր Լիլիթներն իր ամենալավ ընկերներն են։

Ուրախ եմ, որ երեխաս այս ուրախ, գունավոր ու հետաքրքիր միջավայրում է։ Հատկապես կարևորում եմ ազգայինի, ծեսի նշանակությունը, փոքր տարիքից երեխայի մեջ դրա սերմանումը։

Անահիտ Մելքոնյան

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s